Tango - 2

Tango hayat gibidir aslında.
Nasıl hayatın ritmi içinde birşeyler yapmaya çalışırsın, tangoda da müziğin ritmi eşliğinde yaparsın aynı şeyleri...
Nasıl hayatın ritmi dışına çıkarsan işler karışabilirse tangoda da öyledir.
Dans ederken müziğin seni yönlendirmesine izin verirsin.
Bırakırsın müzik söylesin nasıl adım atacağını.
Nereye adım atacağını.
Adımının ne kadar uzun ya da ne kadar kısa olacağını.
Adımlar arasında uzun beklemelerin olacağını.
Ya da çok hızlı adımların birbirini takip edeceğini.
Bir hızlanıp bir yavaşlaman gerektiğini de müzik söyler.
Hepsi parçasıdır tangonun.
Birbirinin devamıdır hepsi.
İleri doğru bir adım atarsın.
Beklersin müziğin beklediği gibi.
Sonra ilerlersin.
Birden geri dönersin, müzik öyle demiştir çünkü.
Dönersin etrafında.
Hızlanırsın bir anda, herşeyi üst üste yapman gerekir.
Sonra daha da hızlanırsın.
Hızlanıp yavaşlarsın ara ara.
İşte o zaman müziğin, ritmin, tangonun tepe noktasıdır.
Tabii her tepenin olduğu gibi her hızlı ritmin de bir yavaşlaması, inişi vardır.
Yavaşlarsın, sakinleşirsin,
Sonra..
İyice yavaşlarsın.
Ve son pozunu vererek dansını bitirirsin..

Tangoya Nasıl Başladım?

Ilk ne zaman başladığımı hatırlamıyorum tam olarak. Sanırım 2008 sonlarındaydık.. Yalnız Berna'nın sevdiğini ve yaptığını biliyordum. Başlamayı da düşünüyor olmama rağmen bir kursa gitmem biraz zaman aldı. Bir pazar akşamı Malecon'da 22.00'e kadar salsa dersinden sonra biraz daha kalmıştım. Hafta içi olduğundan normalde fazla kalmıyordum ders sonrasında. Fakat o gün bir değişiklik yapıp kaldım ve 22.30'da tango dersinin olduğunu öğrendim. Daha önce hiç o kadar kalmadığımdan bilmiyordum. Kimse de söylememişti. O gün tango dersini sonuna kadar izledim. Oldukça ilgimi çekmişti. 23.30'da bitti. Kız-erkek dengesi fena değildi birkaç erkek eksiği dışında. Yani o gün bile başlayabilirmişim meğerse, ama izlemekle yetinmiştim. Dersin bitiminde dersi veren kadın ile daha sonrasında ilk tango hocam olacak Richard Garcia bir şarkı tango yaptılar.

Kadın Kokusu adlı filmde Al Pacino'nun tango yaptığı sahneyi izledikten sonra tangoya başlayan ve bunu hayatının önemli bir yerine yerleştirenleri çok okumuştum ama benimki biraz daha farklı oldu.

Önce ışıklar kısıldı. Hafif bir tango çalmaya başladı. İkisi sahnenin tam ortasında, tangocuların "kapalı tutuş" dedikleri şekilde sarılarak durmuş, sanki müziğin biraz daha yerleşmesini, içlerine nüfuz etmesini bekliyor gibiydi. Daha sonra yavaş yavaş hareket ederek başladılar dans etmeye. O dans, çıplak gözle izlediğim ilk tango dansıydı. Müziğin yavaşlığından da kaynaklı, oldukça yavaş adımlarla, sahnede yürüyorlardı sanki. Kadın, uzun eteğinin de etkisiyle, sanki yürümüyor, yerde su misali akıyor gibiydi.. Dans sırasında gözlerini bir kere olsun açmadı. Yüzünde müthiş bir rahatlık ve o an müzikle dans ediyor gibi değil de, uçuyormuşçasına özgür olduğuna dair bir ifade vardı sanki.. Gerçekten de dansları bir yandan yürüme olsa da diğer yandan uçuyor oldukları izlenmini veriyordu bana..Dans, müzikle ve partnerle birleşip bir olduğunda, en güzel halini alıyor.. Karşımda bu üçlünün en güzel hali vardı..

Tutkunun, aşkın dansı denen tangoyu işte o sırada sevdim. Ve o günkü derse girmediğime sonradan çok pişman oldum. Meğerse her dersin başında önce temel 8'li temel adım denen hareketin üstünden geçilip, sonrasında bir figür öğreniliyormuş. O günü kaçırmıştım ama başka kaçıramazdım. Dersi veren kadınla konuştum ve haftada bir ders verdiğini öğrendim. Bir sonraki hafta oradaydım ama eğitmen gelmemişti. Sonraki hafta yine bekledim ama eğitmen bu kez de hastalandığından gelememişti. Birkaç hafta böyle geçtikten sonra benim gidemediğim bir pazar gecesinde ders yapılmıştı. Bir sonraki hafta gittiğimde son dersin yapılmış olduğunu, bir daha da tango dersi yapılmayacağını öğrendim. Müthiş bir hayal kırıklığı yaşadım bunun üzerine. O kadar istemiştim tango öğrenmeye başlamayı, ama olmamıştı.

Dubai'de internet kullanımı oradan beklendiği gibi çok yaygın değildi o zamanlar.  Ama şansa dans dünyası biraz daha farklı. Sonraki günlerde biraz araştırma yapınca Richard'a, yani o günkü kızın partnerine ulaştım. Bu şekilde ilk tango derslerim başlamış oldu. Haftada sadece bir gün vardı dersler ve ücreti de derste ödendiğinden tam benlikti.

Böylece tango serüvenim başlamış oldu.

Insan Hakları ve Dubai

Bu seferki başlık biraz farklı. Aslında Dubai'de insan hakları da denebilirdi belki.

Dubai monarşi ile yönetilen bir ülkenin (en büyük) şehri olmasına rağmen insan hakları oldukça gelişiktir.

Tabii farklı yönleri de yok değil. Hani bir laf vardır, 'Herkes eşittir ama bazıları daha eşittir' diye, işte buradaki insan haklarını anlatmak için de bu deyim yerinde olacaktır diye düşünüyorum. Burada herkes eşit ama bazıları biraz daha eşit. Bu bazılarının içinde öncelikli olanlar tabii ki Dubaililer diye düşündüğünüzü tahmin ediyorum. Çok haksız da sayılmaz bu düşünce ama tam olarak buradaki durumu da yansıtmıyor. Bir örnekle açıklamam sanırım daha aydınlatıcı olacaktır:

1 yıldan daha önceydi sanırım. Lokal (Dubaililere günlük hayatta Ingilizce ya da Türkçe 'lokaller' dediğimizden burada da aynı terimi kullanmak yanlış olmayacaktır) bir erkeğin Alman bir kız arkadaşına civardaki bir alışveriş merkezine yakın bir yerde tecavüz ettiğine dair bir haber okumuştum ingilizce lokal gazetelerden birinde. Kız olaydan 2 gün sonra karakola gidip şikayet etmişti lokali. Kızın anlattığına göre lokal kişinin arabasındayken (camlar da tamamen karartılmış olduğundan dışarıdan da belli olmuyor) erkek kıza tecavüz etmiş. Psikolojik bunalımda olduğundan dolayı hemen değil de 2 gün sonra karakola gidip şikayet etmiş. Sonuçta lokal erkek 1 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sanırım bir miktar da para cezası sözkonusuydu.

Şimdi bir de erkeğin avukatının anlattığını dinleyelim: Kız zaten müvekkilinin kız arkadaşıymış ve olay günü de cinsel ilişkide bulunmuşlar. Buraya kadarki kısım iki taraf için de aynı. Yalnız avukatın dediğine göre kızın 15bin dirhem (yaklaşık 4000 dolar) kira borcu olduğundan erkek arkadaşından bu borcunu ödemesini istemiş. Erkek arkadaşı da ödemek istemeyince kız da böyle bir şikayete başvurmuş intikam almak için. Bu yüzden de beratını talep ediyordu müvekkilinin.

Sonuç hapis.

Burayı biraz bilenler bu tarz olaylara adlarının karışmasına bile katlanmak istemeyen lokallerin bu tavrını normal karşılar. Yani ceza verilmesini. Yalnız yine burayı biraz bilenler yine Dubai'deki ilişkilerin derecesini de biraz açıklayan bir olay bu aslında. Buraya gelen herkes para kazanmak için geldiğinden dolayı ilişkilere de yansıyor bu durum. Hani ilişkiler çoğunlukla çıkarların üzerine kurulu. Çıkar derken erkekler para kaynağı oluyor genelde.

Bu olayda geçen durumda da yine aynı durumdan kaynaklanıyor gibi benim açımdan bakınca.

Peki bu kızın milliyeti Ingiliz olsa ne olurdu? Lokal kişi yine cezalandırılırdı ve belki de 1 yıldan daha uzun bir ceza alması da sözkonusu olabilirdi.

Peki Filipinli olsaydı bu kız? Lokal kişi büyük bir ihtimalle sadece para cezasıyla da sıyrılabilirdi. Gerçi lokal biri bir Filipinliye tecavüz bile etmiş olsa, kız bu durumu yargıya götürmeye çekinirdi ve lokalin yaptığı yanına kar kalırdı.

Tecavüz eden Hintli ya da Pakistanlı olsaydı peki? İşte bu durumda mağdurun memleketinin önemi biraz daha azalırdı. Zira tecavüz eden Hindistan ya da Pakistan gibi burada pasaportu en değersiz memleketlerden gelmiş olduğundan kesinlikle suçu çok daha ağır bir şekilde cezalandırılırdı.

Aslında bu da biraz farklı bir yazının konusu ama insan hakları ve eşit(siz)lik konusu açılmışken bahsetmem lazım:

Bir keresinde buradaki hayat kadınlarının pazarlamasının oldukça aktif olduğu otellerin önünden geçerken polisin birini yaka paça gözaltına aldığını görmüştüm. Kıyafetinden anladığım kadarıyla Pakistanlı olma ihtimali yüksekti. Polis gayet sert bir şekilde bu şahsı götürürken oldukça sarhoş olduğu her halinden belli olan, kıyafetinden Arap olduğu rahatlıkla anlaşılan, biri de bu gözaltına alınan kişiye habire tekme atıyordu bir yandan. İçtiği alkolün etkisiyle ayakta bile durmakta zorlanan bu kişiye polisin müdahalesi de sözkonusu değildi.

Dedim ya biraz yukarıda, burada herkes eşit ama bazıları daha eşit.

Yine başka bir örnek var. Bu sefer örnek Abu Dhabi'den, başkentten: Etihad Havayolları'yla Abu Dhabi'ye gelen bir grup Avusturalyalı işadamı uçakta aşırı derecede alkol alıp sarhoş olunca hosteslere sarkıntılık etmişler, hatta biri hosteslerden birinin eteğini kaldırmıştı. Peki bu kişilere ne oldu? Birkaç gün hapiste tutulduktan sonra hostesin eteğini kaldıranın dışındakiler sınırdışı edildiler (Normalde bir daha gelememeleri gerekir ama ben o kadar da iyimser olamıyorum buradaki paranın gücünü gördükten sonra). Hapis dediğim de büyük ihtimalle karakola götürülmüşlerdir, hapisaneye değil. En aşırıya kaçan işadamı ise sanırım 1 ay kadar

hapiste tutulduktan sonra Avusturalya hükümetinin de baskısıyla sınırdışı edildi. Yine aynı noktaya geliyoruz.

Bu kişiler işadamı sınıfında değil de ekonomi sınıfında seyahat eden sıradan insanlar olasalardı ve bu tarz bir şekilde hareket etselerdi o durumda sonuç çok daha ağır olurdu onların açısından. Hapis, ve çeşitli işkencelerle geçebilirdi bu süre. Yine miliyetine bağlı olarak bu durum da değişirdi tabii ki.

Bu ve bunlar gibi birçok örnek daha verilebilir burada.

Son söz: "Dubai'de herkes eşittir ama bazıları daha eşittir".

Dubai'yi karabasan yapan yönü

Biraz da Dubai'nin birçok insan tarafından bilinmeyen yönünü anlatmak lazım sanki... Insanlar hep en iyi yanlarını biliyor, daha doğrusu zenginlik olayının nasıl abartıldığını... Şimdi de diğer yönleri...

Burada olduğum dönemde, yaklaşık 2 yıl kadar önce, üye olduğum mail grubundan bir email almıştım. Bu emailde Dubai'deki çalışanların çalışma koşullarına dair fotoğraflar vardı. Bir süredir de burada yaşıyor olduğumdan beldiyenin böyle durumlara kesinlikle göz yummadığı ve uygulayıcılar hakkında çok katı yasaları olduğunu da biliyordum. Bu yüzden hemen cevap atıp o fotoğrafları nereden elde ettiklerini, yani kaynağını sordum. Cevap gelmedi doğal olarak. Çünkü gönderen her kendisine iletilen ilginç bulunan maili, kaynağını araştırıp soruşturmadan, başkalarına da gönderen biriydi. Belki o fotoğraflar Dubai'dendi, belki de değil. Yalnız ben buradaki durumu çok derinlemesine olmasa da biliyorum zaten. 

Hani diğer yazılarımdan birinde söylemiştim ya, Burj Al Arab'ın sadece içini görmek için 40 dolarlık turlara katılmak gerekiyor. Bu da bana hiç de çekici gelmiyor. Bi akşam yemeği de 200 dolar seviyelerinde. Yalnız işin diğer yüzüne bakmak lazım. O restoranlarda çalışanların aldığı maaşlar da kendilerine bir akşam yemeği ısmarlama düzeyinde ancak. Gerçi bu dediğim daha çok orada temizlikçi vb. olarak çalışanlar için geçerli. Diğer çalışanlar belki hem bir akşam yemeği yiyip, sonrasında da kendilerini ay sonuna kadar "idare edecek" paralarını bırakabilirler bir kenarda. 

Biraz rakamlar iyi gelecektir sanırım... En alt kademeden başlayalım. Düz işçi, yani niteliksiz işçi, aylık yaklaşık 500 Dhs gibi bir para alıyor normal mesai karşılığı. Fazladan mesaiye kalması durumunda bu maaşı 700-800 Dhs seviyesine çıkabiliyor. 1 dolar 3.66 Dhs olduğu gözönüne alınırsa temel maaş 135 dolar, mesaili ise 200-220 dolar civarında. Mesaili derken de bu işçi haftada 6 gün, günde en az 10, hatta pek çok zaman 12-15 saat çalışıyor. Özetlersek hayat=çalışmak. Yalnız bu parayı harcadığı görüşünün de ortaya çıkmaması lazım. Parasının ortalama 15-30 dolar civarı bir kısmını kendisine tutup kalanını memleketine gönderiyor. Onu da bazen 3-5 kişi birleşip her ay birinin ailesine göndererek para gönderme komisyonunu da minimize edebiliyorlar. Hintliler en son durumda biraz daha kalifiye olarak değerlendirildiklerinden en düşük ücreti Bangladeşli işçiler alıyor. Normal kalifiye bir işçi aylık normal 250, fazla mesaiyle birlikte de yaklaşık 350 dolar civarı kazanabiliyor. Aynı iş Arap (genelde Mısırlı, Suriyeli vb. olabilir) bir işçiye yaptırıldığında ise bu ücret yaklaşık 1,5-2 katına çıkıyor. Fakat Türk firmaları Türkiye'den de işçi çalıştırıyor ve onların aldığı ücret herhangi bir Hintli'nin aldığı ücretin yaklaşık 5 katı. Verim olarak 2 katı hesaplanmasına rağmen alınan ücretlerde aşırı derecede uçurumlar olabiliyor. 

Gelelim idareci kadrosuna. Aynı işi yapan 3 yıl deneyimli bir inşaat mühendisi Hintli'yse alacağı maaş 1500 dolar ise, Arap mühendisin alacağı 2000 dolar, Türk mühendisin ise yaklaşık 3000+ oluyor. Ingiliz, Avusturalyalı ya da genel olarak Batılı'ysa bu mühendis alacağı para 5000+ olabiliyor. Ki yapılan iş karşılaştırıldığında da fark çok az. Hani Hintlilerin biraz yavaş çalıştığı varsayımı üzerine gitsek bile yine de bu kadar maaş farkının olması tamamen burada "Pasaportun kadar değerlisin" tezimi doğrular nitelikte. Gerçi bu sadece benim tezim demek de yanlış olur, genel yaklaşım böyle. 

Bunlar Dubai'nin karabasan yönlerden birkaçı sadece... 

Başlıksız...

Evet, yeni bir gün daha başladı. Gerçi 2 saati geçti bile yeni gün başlayalı ve şimdi saat 07.20. Şu ramazanın başlangıcından sonraki sabah 6'daki mesai başlangıcı dengemi ciddi anlamda bozmaya başladı. Ağustos ayının son 10 gününde uygulanan 06.00-12.00 arası mesai uygulaması Eylül ayına girmemizle birlikte değişti. Sabah başlangıç yine 06.00 yalnız çıkış 15.00. Bu yüzden de erken uyumak lazım ki ben geceyarısından önce pek de uyuyamıyorum. Gündüz 2-4 saat iş sonrası uyku ve gece de 01.00-02.30 arası değişen garip bir uyku düzenindeyim. Düzenlemem lazım bu düzeni biraz daha. Sabah kalkmak gündüz uykusundan dolayı kolaylaşması gerekirken yine de zor oluyor. 

Acaba diyorum, bunun bi nedeni de gidecek olmam ve işe gitme isteğimin azalması mı? Hani etkisinin olmadığını inkar etmem sanırım çok da gerçekçi olmaz. Bana önerilen ve daha önce de bazı ihbarı verilmiş arkadaşların uyguladığı gibi kampa gidip uyuyabilirim her gün. Kendimi geliştirmeye yönelik birşeyler yapar mıyım? Belki biraz ama çok zayıf kalacaktır. Boşlukta olmak daha da kötü bence. En iyisi normal iş saatlerine uyarak devam etmek. 

Garip bir ruh hali içindeyim. Iyi ki gidiyorum diyorum bir yandan. Diğer yandan da 4 yıldan sonra bu değişiklik bana çok zor gelecek gibi. Tamam, kabul ediyorum. Gibi'si fazla. Zor gelecek. Buradaki hayat standardımı Istanbul'a döndükten sonra da devam ettirmem lazım. İş konusunda yerimi oldukça sağlamlaştırmışken yeni bir başlangıç yapma gereği de zorlayıcı. 

Dün buradaki teknik danışman şirketin paket yöneticisi bana gitmeden önce yerime getirilecek kişiye tüm bilgileri vermemi ve onunla en az 1 hafta birlikte çalışmamı istedi. Aksi takdirde, gülerek, gitmeme izin vermeyeceğini söyledi. Ben de proje müdürümle konuşmasının daha doğru olacağını söyledim. Bu konuşma gururumu da oldukça okşadı. Adamın istediği sadece işlerin düzgün rayında yürümesi olarak da algılanabilir ama bunu bana öyle bir anda söyledi ki hani "Kim gelirse gelsin senden bütün bilgileri almazsa sıkıntı yaşarız, sen bizim için önemlisin" gibi bir anlama geldi kafamda. İşveren, teknik danışman ve bizim MEP ekibinin olduğu bir toplantıdaydık. Ve ben biraz da gidiyor olmanın verdiği bir rahatlıkla onlarla bir nevi oynuyordum. Çünkü hem işveren temsilcisi hem de teknik danışman'ın yöneticileri yapmış oldukları hatalardan dolayı zor duruma düşmüşlerdi ve yapıldı denen şeyler yapılmamıştı. 

Ben de onun bu sözünden sonra kendisini CV'ime referans olarak yazacağımı söyledim. Çok hoşuna gitti bu. 

Hayat gerçekten de çok güzel. Her ne kadar bazen bizi zorlasa, sınasa ve umudumuzu kaybetme aşamasına getirse de... 

Dipnot: Başlık bulma konusunda biraz zorlandığımdan, daha doğrusu normalde bi başlık yazıp ona göre içeriğini yazdığımdan dolayı bu seferki notun başlığı yok... 

Dubai - Bir rüya şehir mi yoksa bir karabasan mı?...

Dubai...

Garip bir şehir... Birçok insan için Dubai dendiğinde hep en uç şeyler akla geliyor. Birçoğu için de Dubai bizim memleketteki adıyla Yelken Otel'iyle ünlü bir şehir... Halbuki buradaki 4 yıllık sürem boyunca bir kere olsun gitmek istemediğim bir yer. Insan sadece bi oteli görmek için 40 dolar verir mi? Gerçi sadece görmek değil de bi akşam yemeği de ye denebilir. Yalnız bi akşam yemeği için de kişi başına 200 dolar verilir mi? 

Bana göre değil bunlar. Hiç çekici gelmiyor. Lüksün ne kadar abartılabileceğinin kanıtı var orada. Asansörlerinin imalatında çalışmış olan teknisyenim anlatıyor. Sadece Dubai şeyhine özel bir asansörü varmış otelin. Onun dışında kimse kullanamıyor. Bu asansörün tuşların hep elmas işlemeli, içi altın kaplamalı... Abartabileceğin kadar abart dendiğinde ancak bu kadar çıkar sanırım. Daha fazlasını bilmiyorum... Gerçi insanoğlunun hayalgücü sınırsız. Çok daha abartısını da yapar. Bu 7 yıldızlıysa, bikaç yıla kadar 9 yıldızlısını, 10 yıldızlısını da çıkarırlar. Musluklar altın kaplama olabilir mi bir yerde? Hani çelik olmasıyla altın kaplı olması arasında ne fark var diyor insan bir yerde. Görüntünün dışında yani. Ki ben altındansa gümüşü tercih ederim. Daha şık ve çekici gelir bana gümüş. 

Dubai denince ilk akla gelen dediğimiz bu otelin asıl adı Burj Al Arab. Yani Arap Kalesi. 

Yalnız bunun dışında da çok şey var Dubai'de. Dünyanın şu andaki en yüksek yapısı da burada. Sanırım daha yeni değil, son 2 yıldır en yüksek yapısı. Yükseldikçe yükseldi. 818m diye bir duyum almıştım. Kesin bilemiyorum ama o civarda bişi olması lazım. Yani en yakın rakibinden de yaklaşık 300m daha yüksek. Benim çalıştığım yerin yakınlarında bir proje başlamıştı. 1.4km'lik bir kule daha. Gerçi bunun açıklanma ve başlamasının nedeni ihtiyaçtan falan değil. Zira Burj Dubai, dünyanın şu andaki en yüksek yapısı, 4 milyar dolarlık bir yatırımın sonucu. 1,4km'lik binanın bedeli de heralde 10 milyar dolar civarı birşey olsa gerek. Arabistan'da açıklanan 1001m'lik binayı daha başlamadan geçme isteğinden kaynaklanıyor bu heves. Dünyadaki en yüksek kuleler bu bölgede olacak. BAE, Katar, Bahreyn ve Suudi Arabistan'da yani. Bu nasıl bir yarışdır anlamadım. Hani amiyane tabiriyle. 

Biraz genel kültür bilgisinin yanı sıra biraz da Dubai'yle ilgili temel bilgi vermek lazım sanırım. Burası Birleşik Arap Emirlikleri'nin (BAE) en kalabalık şehri. Hani Türkiye özelinde düşünürsek Istanbul denebilir. Birçok bilmeyen insan için nasıl Istanbul Türkiye'nin başkentiyse, BAE'nin de başkenti Dubai zannedilebiliyor bazen. Hatta bir keresinde Dubai'yi ayrı bir ülke olarak bile gösterenleri okumuştum bir internet sitesinde. Dubai sadece en büyük nüfusun yaşadığı şehir. En popüler ve aktif şehir BAE içinde. Abu Dhabi başkenti BAE'nin. Dubai ve Abu Dhabi dışında Sharjah, Ras Al Khaimah, Umm Al Quwain, Fujairah ve Ajman emirlikleri de bulunuyor. Her emirliğin kendine has yasaları olabiliyor. Örneğin Sharjah'da alkol ne satılabilir ne de içilebilir. Ama Ajman'da ve Umm Al Quwain'de gayet rahat bir şekilde elini kolunu sallayarak bu alkol satılan yerlerden istediğin içkiyi rahatlıkla ve çok uygun fiyata bulabiliyorsun. Federal bir yapı var ülke yönetiminde. Her şehrin, emirliğin, ayrı bir yöneticisi var. Bunlar aynı zamanda kanun koyucu ve şeyh olarak adlandırılıyor. Dubai emiri, şeyhi, aynı zamanda BAE'nin de başbakanı ve başkan yardımcısı. Abu Dhabi emiri de devlet başkanı aynı zamanda. Diğer emirliklerin şeyhleri de farklı bakanlık görevlerini ifa ediyorlar. Demokrasi olmadığı gibi aslında oldukça da rahat bir ülke burası. Özellikle Dubai'de yabancılar oldukça rahat yaşayabiliyorlar. Daha açık olmak gerekirse, gece gündüz, kadın-erkek istedikleri gibi giyinip, dışarıda eğlenebiliyor, alışverişe çıkabiliyor ya da daha farklı aktivitelerde bulunabiliyorlar. Hani memleket müslüman, Arap, olmasına rağmen yine de kilise, budist veya farklı dinlere ait tapınaklar da var burada. Kıyafet olarak düzgün giyinmeye yönelik çeşitli bildirimler olsa da insanlar kıyafet seçimi konusunda da oldukça özgür. Gecenin ilerleyen vakitlerinde Avrupa'da dahi birçok şehirde kadınlar tek başlarına dışarıda gezmeye çekinebilecekken Dubai'de çok daha rahat bir şekilde yaşayabiliyorlar. İnşaası devam eden aynı zamanda dünyanın en güvenli şehri de olmaya aday Dubai çünkü. Adli olay sayısı yok denecek kadar az. Herkes kendi işinde gücünde daha çok. Buna dair kendi teorim var benim aslında: Zaten memleketin %85'i (resmi rakamlara göre) yabancı, yani vizeyle, burada bulunduğundan ve bunların da birçoğu için burası belki de tek ekmek kapısı olduğundan dolayı insanlar ne bir hırsızlık, ne gasp, adam kaçırma, soygun, cinsel taciz vb. şeyler yapmıyor. Çünkü yakalanır yakalanmaz hapse atılacak, oldukça zorlu hapisane zamanından sonra da memleketine bir daha dönmemek üzere geri gönderilecek. Bu durumda da ekmek teknesinden olacak. Ne gerek var ki herşeyi riske atmaya? Bu yüzden de düzen aynen sürüp gidiyor sıkıntısız, sorunsuz, olaysız...

Devam edecek...

Dubai'de son günler...

Geçenlerde, 29 Ağustos'da, 1 ay sonra işten çıkarılacağım bildirimimi aldım. Aslında istediğim ama biraz daha geç gelmesini istediğim bir haberdi bu. Geldi, hoşgeldi... Şimdi artık gün sayımına başladım. Hani zorunlu hizmetini yapan askerler her geçen günü sayarlar ya, onun gibi bişi. Gerçi şimdi düşünüyorum da 21 günlük askerliğimde daha az gün saymıştım. Bugün itibariyle 21 günüm kalmış. Nasıl geçecek acaba. Bir yandan da buradaki 4. yılımın son günlerini yaşıyorum bu günlerde. 2005 yılında, 4 yıl önce, 27 Eylül'ün ilk saatlerinde, sanırım saat geceyarısından sonra 01.30 gibi bişeydi, Dubai'ye uçağım indiği zaman.

Daha gelmeden önce de düşünüyordum: Ya gelecek seneye bi yüksek lisans bulup gidecektim, ya da burada askerliğimi bitirip dönecektim memlekete. Zira bitti de askerliğim bu yılın Nisan ayının 22. günü. Hür generallik seviyesine çıktım. 

Yalnız içinde bulunduğumuz ekonomik krizden dolayı hemen askerliğim bitişinin sonrasında dönmeyi tercih etmedim. Gerçi ben uzaklarda, askerliğimi yapıyor olduğum sırada Dubai'de farklı olaylar dönüyordu. Çıkışım verilmişti. Kriz bahanesiyle adam azaltmaya gidilen bir dönemde benim de çıkışım verilmiş, gıyabımda ihbarım bile verilmişti. Dönüşümde de 1 hafta, 10 gün içinde kesin çıkış işlemlerim yapılacaktı. Gerçi daha gitmeden bikaç gün öncesinde ben böyle birşeyin olacağı konusunda birinci elden bilgiyi almıştım bile. Onca zaman şirkete hizmet ettikten sonra böyle bi uğurlama... 

Olmadı gerçi, iptal edildi. Daha ben askerken hem de. Kimlerin çıkışımı istediğini, sonrasında da kimlerin bu işlemi durdurduğunu da biliyorum. 

Dönüşten sonradan itibaren artık bu şirkete güvenemeyeceğimi anladığım için yeni iş bulma çalışmalarına girdim hemen. Bir ara olacak gibiydi ama olmadı. Düşünüyorum da, sanırım iyi ki olmadı da. 

Bu arada da benim kesin terhis kağıdım geçti elime. Artık resmi olarak hür generalliğe terfi etmiştim. Gerçi 32 yaşıma kadar her yıl askerlik şubesine gidip bi imza atmam gerektiği de söylendi bana ama işin o kısmı kolay. Asıl büyük adımı halletmişim, bi imzacık kolay iş. 

Şimdi son 21 günüm. Normalde 28inde çıkış işlemlerim yapılacak. Yalnız ben en geç 27 Eylül'de Istanbul'da olmak istiyorum. Daha iyi olacak benim için. Uzun zamandır beklediğim şimdilerde gerçekleşmek üzere...

Aslında buraya daha çok şimdi içinde bulunduğum durumu yazacaktım ama nedense biraz daha ayrıntıya girdim her zamanki gibi... Biraz çalışmam lazım bu konu üzerinde. 

Garip bir his bu... Dubai'deki 5. yılımın ilk dakikalarında buradan ayrılmak... Umarım istediğim gibi olur bu ayrılış. Yani tarih olarak özellikle de. 

Bundan yaklaşık 6 yıl önce Köln'e giderken... Ilk defa yurtdışına uzun süreli çıkıyordum. Tam şimdi hatırlamıyorum ama sanırım bilinçliydi, beklentilerimi minimum tutarak gitmem... Hani eğer bi beklentin olmazsa, orada ne alırsam karıma olacaktı çünkü, en ufak bir artı daha fazla mutlu edecekti beni. Beklentileri minimum tutarak bazı adımları atmak sonuçta yaşanabilecek mutluluğu sınırlayabildiği gibi yaşanması olası hayal kırıklığını da müthiş derecede artırabilirdi... Bu nedenledir ki buraya gelirken de minimum beklentilerle gelmiştim. Askerliğimi bitirecek, yurtdışı çalışma tecrübesi edinecek ve biraz da maddi birikim yaparak dönecektim süremin sonunda. Ki öyle de oldu. Istediklerimi elde ettim. Fazlasını da. Çok daha fazlasını da...

Şimdi dönüş yolundayım ya, Istanbul'la ilgili beklentilerimi daha önceki tecrübelerim gibi değil de, çok yüksek tutuyorum... Bu iyi bişey mi acaba? Kim bilir? Belki evet, belki hayır. Zaman gösterecek. Eskisine, 4 yıl öncesine, nazaran çok daha dolu olarak dönüyorum Istanbul'a. 

Haydi hayat, bu kez göster bana en güzel yüzünü! Senden istiyorum bunu. Bana borçlusun...